Ik zeg niet dat de strijd gestreden is. Zover zijn we nog niet en zover zullen we ook nooit komen. Lijkt me niet gezond ook.
Maar toch is er iets veranderd. Het kan aan heel veel dingen liggen. De computer, slimmere opvoedingstactieken (reageren vanuit een mentaal bestand in plaats vanuit mijn emotie), de leeftijd. Wat het ook is, het lijkt of Fafa iets rustiger is geworden.
Sinds ik hem een computerverslaving heb aangepraat heeft hij eindelijk ontdekt dat zijn schattige kontje niet alleen maar ideaal is voor eindeloze pampertjes, maar dat je er ook heerlijk op kunt zitten. En dat moet wel, als je even een leuk spelletje wil doen op de pc. En met de invoering van de pc is de wijsheid geintroduceerd. De wijsheid in de moeder en de wijsheid in het kind. Soms vreesde ik dat hij aan een bepaalde vorm van adhd leed. Meestentijds was hij/is hij een ongeleid projectiel, een ufo die door de ruimtes zzzzoeft en die niet lang genoeg stil blijft staan om een fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Voeg daarbij dat hij je weigert aan te kijken als je hem (streng) toespreekt en je begrijpt dat het moeilijk communiceren was/is.
Het is niet zo dat hij plotsklaps een rustig bedaard jongetje is geworden. Wil ik ook niet. Zijn temperament hoort bij hem en vind ik ook weer heel stimulerend. Maar hij laat nu zien dat – als hij wil- hij best de concentratie en de rust kan vinden om ergens een kwartiertje intensief mee bezig te zijn. En als hem dat lukt met de pc, dan zal hem dat ook met andere dingen lukken.
En ik moet zeggen dat als ik hem zo geconcentreerd bezig zie dat hij dan jaren ouder lijkt. En zelf lijkt hij ook te beseffen dat hij dingen in zichzelf aanboort die eerst nog verstopt lagen onder een tomeloze laag ongerichte energie. Want als ik nu te lang om hem heen blijf hangen, stuurt hij mij weg, want hij kan dit best alleen en mijn aanwezigheid is alleen maar hinderlijk. Ga maar naar de kamer, jijen zo worden kleine kinderen groot…
