Liefde is…

Zondagochtend, zes uur.
Het gezin is compleet. Onze ruimte is krap en is nooit bedoeld geweest voor vier beweeglijke wezens. Als mijn ogen opdringerig betast worden door Fafa, maak ik een kladlijstje in mijn hoofd van uitwijkmogelijkheden. Er zijn verschillende opties. Vader en peuter gaan lekker eropuit. Of mama en peuter. Bijvoorbeeld met de fiets op zoek naar een leuke speelgelegenheid of bijvoorbeeld met de bus naar de dierentuin. ..
Of – een andere mogelijkheid- we gaan met zijn allen erop uit…
Nee…dat laatste is een beetje hetzelfde als met vakantie gaan. Een hoop stress: hoeveel flesjes, hoeveel luiers, hoeveel extra rompertjes, t-shirtjes etc. Uiteindelijk zouden we dan bepakt en bezakt bij de bushalte staan, lopen dan de bus in, gaan zitten en bedenken -net als de bus optrekt- dat we de lotiondoekjes zijn vergeten…Moeten we nou terug, blijven we zitten…?
Help! Eerst maar koffie voor ik nog meer rampscenario’s bedenk. Ik haal resoluut Fafa’s vingers uit mijn ogen en sta op. Terwijl ons koffiezetapparaat lekker ouderwets staat te pruttelen, hoor ik slaperige maar volwassen geluiden uit de slaapkamer komen. Het zijn voorstellen: Wat als we gewoon thuisblijven, vraagt mijn man.
Nee…thuisblijven is geen optie. Thuisblijven is immers gejengel en gezeur en een man die daar niet goed tegen kan.
Uiteindelijk blijven we dan toch thuis en mesten we ons appartementje uit. Dat is onverwacht dolle pret. Want koffers worden tevoorschijn gehaald en vergeten speelgoed duikt uit het niets op. O mama! Kijk! Dat is toch van mij, van toen ik nog 10 jaar was!
Er is sprake van een soort omgekeerde efficientie. Onze gangkast raakt leger en overzichtelijker. De veel te warme winterjassen verdwijnen bijvoorbeeld in één van de koffers.
Echter ondertussen helpt Fafa ook een handje mee. Alles wat ooit van hem was, wordt door hem enthousiast uit zijn koffer gehaald en vrolijk door de kamer verspreid. Dit is iets waar ik duidelijk niet tegen kan en ik voel mijn wanhoop groeien en dan gebeurt het. …volkomen onverwacht krijg ik antwoord op een vaak gestelde vraag: vullen wij elkaar eigenlijk wel goed aan?
Ja, wij vullen elkaar goed aan. Want manlief onderschept mijn stille paniek en zegt met een knipoog: laat maar, dat ruim ik straks allemaal op, als we klaar zijn.
Liefde is…
elkaar aanvoelen tijdens het opruimen.