Wonderbaby???

Eén gezin. Verschillende opvoedingen.
Ik wist het natuurlijk al, maar zojuist trof het me als een bliksemschicht recht in mijn hart. Sassa krijgt een totaal andere benadering dan Fafa.
Is dat dan zo erg? Nee, op zich niet. Met mijn eerste kind heb ik namelijk vele fouten gemaakt.
Zo heb ik hem, door omstandigheden, nooit geleerd alleen in te slapen. Heb ik hem, door omstandigheden altijd teveel aandacht gegeven. Natuurlijk was voor alles een verklaring: door omstandigheden.
En toch klopt dat niet. Uiteindelijk was het gewoon onervarenheid. Nu weet ik, dat consequent zijn boven omstandigheden gaat. En dat jij de omstandigheden bepaalt en niet andersom.
Maar ook kreeg Fafa bijvoorbeeld de borst, Sassa de fles (ai, door omstandigheden, maar nu kon het echt niet anders).
De optelsom van dit alles is, dat mijn eerste kind veel meer fysieke nabijheid heeft gekregen (de borst, bij ons in bed geslapen, veel gedragen omdat hij snel huilde en hij niet in de box kon worden gelegd) en dat is altijd zo gebleven. Nu nog hoeft hij maar een kik te geven en ik vraag wat meneer blieft…Heel lastig, maar wel heel close en gezellig.
Sassa daarentegen, wordt na het flesje en de knuffels in zijn box gelegd en leert zich daar te vermaken met de mobile en een favoriete knuffel. Met vier maanden slaapt hij al door en al om 8 uur. Al huilt hij en protesteert hij, ik weet nu dat ik daar niet aan moet toegeven. En inderdaad, na een half uurtje protest slaapt hij dan uiteindelijk tot de volgende ochtend 7 uur. Is hij dan een wonderbaby, nee het is mijn stugge vasthouden aan de regelmaat.
Maar nu komt de hamvraag: Doe ik Sassa emotioneel tekort? Of doe ik hem juist een plezier door hem houvast en stabiliteit te geven? Het knaagt. Het lijkt alsof ik verschil maak en dat doet pijn. Ik heb altijd gedacht dat ik mijn kinderen allemaal hetzelfde zou opvoeden. Maar de realiteit is anders.