Reageren vanuit een mentaal bestand

Ik zeg niet dat de strijd gestreden is. Zover zijn we nog niet en zover zullen we ook nooit komen. Lijkt me niet gezond ook.

Maar toch is er iets veranderd. Het kan aan heel veel dingen liggen. De computer, slimmere opvoedingstactieken (reageren vanuit een mentaal bestand in plaats vanuit mijn emotie), de leeftijd. Wat het ook is, het lijkt of Fafa iets rustiger is geworden.

Sinds ik hem een computerverslaving heb aangepraat heeft hij eindelijk ontdekt dat zijn schattige kontje niet alleen maar ideaal is voor eindeloze pampertjes, maar dat je er ook heerlijk op kunt zitten. En dat moet wel, als je even een leuk spelletje wil doen op de pc. En met de invoering van de pc is de wijsheid geintroduceerd. De wijsheid in de moeder en de wijsheid in het kind. Soms vreesde ik dat hij aan een bepaalde vorm van adhd leed. Meestentijds was hij/is hij een ongeleid projectiel, een ufo die door de ruimtes zzzzoeft en die niet lang genoeg stil blijft staan om een fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Voeg daarbij dat hij je weigert aan te kijken als je hem (streng) toespreekt en je begrijpt dat het moeilijk communiceren was/is.

Het is niet zo dat hij plotsklaps een rustig bedaard jongetje is geworden. Wil ik ook niet. Zijn temperament hoort bij hem en vind ik ook weer heel stimulerend. Maar hij laat nu zien dat – als hij wil- hij best de concentratie en de rust kan vinden om ergens een kwartiertje intensief mee bezig te zijn. En als hem dat lukt met de pc, dan zal hem dat ook met andere dingen lukken.

En ik moet zeggen dat als ik hem zo geconcentreerd bezig zie dat hij dan jaren ouder lijkt. En zelf lijkt hij ook te beseffen dat hij dingen in zichzelf aanboort die eerst nog verstopt lagen onder een tomeloze laag ongerichte energie. Want als ik nu te lang om hem heen blijf hangen, stuurt hij mij weg, want hij kan dit best alleen en mijn aanwezigheid is alleen maar hinderlijk. Ga maar naar de kamer, jijen zo worden kleine kinderen groot…

Liefde is…

Zondagochtend, zes uur.
Het gezin is compleet. Onze ruimte is krap en is nooit bedoeld geweest voor vier beweeglijke wezens. Als mijn ogen opdringerig betast worden door Fafa, maak ik een kladlijstje in mijn hoofd van uitwijkmogelijkheden. Er zijn verschillende opties. Vader en peuter gaan lekker eropuit. Of mama en peuter. Bijvoorbeeld met de fiets op zoek naar een leuke speelgelegenheid of bijvoorbeeld met de bus naar de dierentuin. ..
Of – een andere mogelijkheid- we gaan met zijn allen erop uit…
Nee…dat laatste is een beetje hetzelfde als met vakantie gaan. Een hoop stress: hoeveel flesjes, hoeveel luiers, hoeveel extra rompertjes, t-shirtjes etc. Uiteindelijk zouden we dan bepakt en bezakt bij de bushalte staan, lopen dan de bus in, gaan zitten en bedenken -net als de bus optrekt- dat we de lotiondoekjes zijn vergeten…Moeten we nou terug, blijven we zitten…?
Help! Eerst maar koffie voor ik nog meer rampscenario’s bedenk. Ik haal resoluut Fafa’s vingers uit mijn ogen en sta op. Terwijl ons koffiezetapparaat lekker ouderwets staat te pruttelen, hoor ik slaperige maar volwassen geluiden uit de slaapkamer komen. Het zijn voorstellen: Wat als we gewoon thuisblijven, vraagt mijn man.
Nee…thuisblijven is geen optie. Thuisblijven is immers gejengel en gezeur en een man die daar niet goed tegen kan.
Uiteindelijk blijven we dan toch thuis en mesten we ons appartementje uit. Dat is onverwacht dolle pret. Want koffers worden tevoorschijn gehaald en vergeten speelgoed duikt uit het niets op. O mama! Kijk! Dat is toch van mij, van toen ik nog 10 jaar was!
Er is sprake van een soort omgekeerde efficientie. Onze gangkast raakt leger en overzichtelijker. De veel te warme winterjassen verdwijnen bijvoorbeeld in één van de koffers.
Echter ondertussen helpt Fafa ook een handje mee. Alles wat ooit van hem was, wordt door hem enthousiast uit zijn koffer gehaald en vrolijk door de kamer verspreid. Dit is iets waar ik duidelijk niet tegen kan en ik voel mijn wanhoop groeien en dan gebeurt het. …volkomen onverwacht krijg ik antwoord op een vaak gestelde vraag: vullen wij elkaar eigenlijk wel goed aan?
Ja, wij vullen elkaar goed aan. Want manlief onderschept mijn stille paniek en zegt met een knipoog: laat maar, dat ruim ik straks allemaal op, als we klaar zijn.
Liefde is…
elkaar aanvoelen tijdens het opruimen.

De baby huilt

Ik ben ergens druk mee bezig. Maar de baby huilt. Ik moet hoognodig naar het toilet. Maar de baby huilt. Fafa heeft een dringend verzoek. Maar de baby huilt. De telefoon gaat, het is een belangrijk gesprek. Maar, helaas, de baby huilt…

Een man heeft ook rechten

Dit is dag zoveel van mijn blog. Het rommelt nog aan alle kanten. Kan de tijd en de concentratie moeilijk vinden om de blog te laten stralen van perfectie. Al is hij nog niet klaar, ik probeer wel door te gaan met schrijven.
Moch ik al lezers hebben, dan bied ik mijn verontschuldigingen aan voor de rommel. Zoals de blog er momenteel uitziet, zo is ook mijn huis en mijn leven. Een uur geleden nog opperde manlief het briljante idee om een kruidenrekje te kopen. Hoezo reageerde ik, in al mijn onschuld. Nou, zei hij, als ik eens een keer wil koken, dan raak ik helemaal gedesorienteerd door jouw kruidenkast. Zo’n rekje is lekker ordelijk en ik kan dan alles meteen vinden…
Dit soort situaties krijg je met een echtgenoot , die halfgeemancipeerd is: recht op inspraak in de huishouding en het recht om te mogen koken als hij daartoe de dringende behoefte voelt…
Ja, lieverd, ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Mijn keuken zou best iets meer systeem kunnen gebruiken, maar een kruidenrekje komt er niet in.

hightech

Het is nog niet zo makkelijk om een weblog te maken. Of zou het dan misschien toch aan mij liggen? Vroeger was het al heel wat (ja, het is triest, zo oud ben ik dus: heb de intrede van dit apparaatje bewust meegemaakt) als je wist hoe de afstandsbediening werkte. Maar tegenwoordig moet je hele websites in elkaar kunnen flansen, anders ben je nobody.

Een reden temeer om je kind zovroeg mogelijk naar school te sturen, al is het maar een speelzaaltje, misschien leren ze daar al hightech en voorkom je daarmee, dat het net zulke analfabeten worden als hun papa en mama (in dit geval mama…)

Buitenzwembaden, wat zijn dat?

Waar zijn alle normale, ik zou bijna zeggen huis- tuin- en keukenzwembaden gebleven? Met dit mooie weer kun je eigenlijk nergens naar toe met je kind, waar je niet meteen bang hoeft te zijn voor blauwalgen of overdekte palmen.
Een gewoon ordinair buitenzwembad. Op loopafstand is er in elk geval niets. Op fietsafstand ook bijna niet of je moet hijgend en puffend aan willen komen, ja dan is er binnen een straal van 30 kilometer vast wel iets te vinden.
Jammer hoor. Ik weet nog goed hoeveel pret we als kind in dat soort dorpse zwembaden altijd hadden. Alle buurtkinderen waren daar te vinden, het was net zoiets als de kermis. Je hoort een hoog meisjesachtig gegil en je denkt, hé is dat niet Marliesje? Of je krijgt een bal tegen je hoofd en dan weet je wel dat het dat rotjoch uit de andere straat is…
Bij gebrek aan beter neem ik mijn kinderen mee naar het centrum, waar ze van die grappige fonteintjes hebben, die onverwachts uit de grond spuiten.

En aangezien Fafa toch niets weet van al dat heerlijks hierboven, geniet hij met volle teugen van dit simpele waterfestijn.

De eerste keer hadden we het nog niet goed in de smiezen. Dus speelde hij naar hartelust in zijn spijkerbroek, t-shirt en schoenen tot alles drijfnat was, hij ettelijke liters water mee moest zeulen en we een klein probleempje hadden bij het vertrek. Ik zag dat andere gezinnen een stuk meer ervaring hadden, want uit hun buggytas kwam een zwembroekje en een handdoek en ik dacht aha…we doen gewoon net of we in het zwembad zijn en waarom eigenlijk niet? Dus nu “zwemt” Fafa met andere dorpskindjes op het droge en worden ze net zo nat en hebben evenveel plezier.
Eén echt voordeel: ze hoeven geen zwembandjes om…dus kun je als ouder wat meer ontspannen van je colaatje en je spelend kind genieten…

En buitenzwembaden, ach dat is geweest…

Wonderbaby???

Eén gezin. Verschillende opvoedingen.
Ik wist het natuurlijk al, maar zojuist trof het me als een bliksemschicht recht in mijn hart. Sassa krijgt een totaal andere benadering dan Fafa.
Is dat dan zo erg? Nee, op zich niet. Met mijn eerste kind heb ik namelijk vele fouten gemaakt.
Zo heb ik hem, door omstandigheden, nooit geleerd alleen in te slapen. Heb ik hem, door omstandigheden altijd teveel aandacht gegeven. Natuurlijk was voor alles een verklaring: door omstandigheden.
En toch klopt dat niet. Uiteindelijk was het gewoon onervarenheid. Nu weet ik, dat consequent zijn boven omstandigheden gaat. En dat jij de omstandigheden bepaalt en niet andersom.
Maar ook kreeg Fafa bijvoorbeeld de borst, Sassa de fles (ai, door omstandigheden, maar nu kon het echt niet anders).
De optelsom van dit alles is, dat mijn eerste kind veel meer fysieke nabijheid heeft gekregen (de borst, bij ons in bed geslapen, veel gedragen omdat hij snel huilde en hij niet in de box kon worden gelegd) en dat is altijd zo gebleven. Nu nog hoeft hij maar een kik te geven en ik vraag wat meneer blieft…Heel lastig, maar wel heel close en gezellig.
Sassa daarentegen, wordt na het flesje en de knuffels in zijn box gelegd en leert zich daar te vermaken met de mobile en een favoriete knuffel. Met vier maanden slaapt hij al door en al om 8 uur. Al huilt hij en protesteert hij, ik weet nu dat ik daar niet aan moet toegeven. En inderdaad, na een half uurtje protest slaapt hij dan uiteindelijk tot de volgende ochtend 7 uur. Is hij dan een wonderbaby, nee het is mijn stugge vasthouden aan de regelmaat.
Maar nu komt de hamvraag: Doe ik Sassa emotioneel tekort? Of doe ik hem juist een plezier door hem houvast en stabiliteit te geven? Het knaagt. Het lijkt alsof ik verschil maak en dat doet pijn. Ik heb altijd gedacht dat ik mijn kinderen allemaal hetzelfde zou opvoeden. Maar de realiteit is anders.

Brief aan Fafa

Lieve Fafa, als je ooit later groot bent, dan hoop ik dat je dit ook leest. Dat je later, als de tijd ervoor rijp is, mij leert kennen. Weet dat ik niet alleen maar een mama ben, maar ook een mens die zoekende is, naar perfectie en die keer op keer tot de conclusie moet komen, dat die perfectie altijd weer net buiten mijn bereik ligt. Dat ik dus een mens ben, die nog heel veel moet leren over het leven en over mijzelf.

Ach, nu is dat nog toekomstmuziek. Nu ben ik voor jou natuurlijk de enige echte Supermama. De mama, die altijd voor je klaar staat. Die elk pijntje afkust, die de tranen van je gezichtje veegt, die je straf geeft als je dat (hopelijk) verdient, die probeert om je zo goed mogelijk op te voeden en liefde te geven.

De enige echte mama voor jou. Heerlijk is dat absolute vertrouwen dat ik van jou krijg. Ik zal proberen er zo intens mogelijk van te genieten, want er komt een moment, dat je een realistischer kijk op de dingen krijgt. En dan kom je erachter, dat deze Supermama, eigenlijk maar heel gewoon is, en heel vaak steken laat vallen, wat jou betreft. Ik hoop dat tegen die tijd, onze band zo sterk ik, dat we dat met een schaterlach overleven, zoals we dat nu eigenlijk ook al doen.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Hello, I am assyma, I am dutch, 38 years old and new in wordpress.

I am a mother and mothership is confusing me more and more. So I thought it might be a good idea writing about my daily adventures in kids-country. I suppose there may be more confused mothers or even confused daddies.

So if any confused elder feels the need to react to my little stories. Feel free. May be I can learn from the way you manage and find solutions in our daily struggling.